صاحب الزمان

دختران دو دسته اند : دسته اول آنهایی که زیبا هستند و فورا ازدواج میکنند و دسته دیگر آنهایی که به دانشگاه میروند (شاو)

زن چون کراوات است، هم مرد را زیبا نگه میدارد هم حلقوم او را می فشارد (ویکتور هوگو)

زن از این متأثر نمیشود که به او توجه کنید، بلکه تأثر او از این است که به او توجه کنید و بعد از او دور شوید (تواین)

با زنان همانطور که با کودکان سر و کار دارید رفتار کنید ولی همانطور که با ملکه صحبت میکنید با او سخن بگویید (وایلد)

کار زن افراط و تفریط است، اگه دوست بدارد از شدت محبت بی زار میشود و وای به حال زمانی که دشمنی پیدا کند (ولتر)

از دستپخت زن تعریف کن تا در کنار اجاق خود را قربانی کند ( دیل کارنگی)

ازدواج کار خوبی است، ولی بهتر است این کار را انجام ندهید (سامبرست)

در زندگی یک مرد دو روز ارزش دارد : روزی که با زنی آشنا میشود و روزی که او را به خاک می سپارد (ویکتور هوگو)

نگهبان زن زشتی اوست (مثل عربی)

هرگاه میخواهید از کسی انتقام بگیرید او را به ازدواج ترقیب کنید (برنارد شاو)

راز از هر نوعی بر قلب زنان فشاری غیر قابل تحمل می آورد (پوشکین)

مردها آنچه را که می شنوند از یک گوش وارد و از گوش دیگر خارج می سازند، اما زنان از دو گوش وارد و از دهان خارج می کنند (برنارد شاو)

زن با نگاه خود آتش می افروزد و بیهوده می کوشد تا با اشک خود آنرا خاموش کند (برنارد شاو)

گرانقیمتترین انگشتری های جهان، انگشتری نامزدی است، چون مرد پس از خرید آن تا آخر عمر قسط میدهد (چگورا)

در برخورد با تازه عروس مردها به صورتش نگاه میکنند و خانمها به باسنش (دیکنز)

زنها فقط دو روز می توانند مردها را خوشبخت کنند، روز عروسی و روز مرگ (برنارد شاو)

زن، وقتی از یک حقیقت دفاع می کند منطقش بسیار ضعیف و قدرت اثباتش بی تأثیر است . ولی اگر همین زن بخواهد از یک دروغ دفاع کند آن وقت کسی را تاب مقاومت در برابر او نیست (گالیله)

شوهری که بیش ازحد به پاکدامنی زن خود می بالد، احمقی است که بیش ازحد خود را فریب می دهد (لاروشنوکو)

اشک، نیرومندترین ماده سیال روی زمین است (داوینچی)

اگر زنی عصبانی شد، یقین کنید که یک کار انجام نشده دارد و چاره اش در این است که به عصبانیت تظاهر کند (دیکنز)

برای زن فقط یک بدبختی و مصیبت وجود دارد و او این است که حس کند کسی اورا دوست ندارد (چاپلین)

اگر تله به دنبال موش برود، زن نجیب هم دنبال مرد (ضرب المثل سوئدی)

مردها را شجاعت به جلو میراند و زنها را حسادت (برنارد شاو)

بلکه پنجاه سال دیگر
یک روز

بلکه پنجاه سال دیگر

موهای نوه‌ات را نوازش می‌کنی

در ایوان پاییز

و به شعرهای شاعری می‌اندیشی

که در جوانی‌ات عاشق تو بود.

شاعری که اگر زنده بود

هنوز هم می‌توانست

موهای سپیدت را

به نخستین برفِ زمستان تشبیه کند

و در چینِ دور چشمانت

حروفِ مقدس نقر شده

بر کتیبه‌های کهن را بیابد.

یک روز

بل‌ که پنجاه سال دیگر

ترانه‌ی من را از رادیو خواهی شنید

در برنامه‌ی “مروری بر ترانه‌های کهن” شاید

و بار دیگر به یادخواهی آورد

سطرهایی را

که به صله‌ی یک لب‌خند تو نوشته شدند.

تو مرا به یاد خواهی آورد بدون شک

و این شعر

در آن روز

تازه‌ترین شعرم برای تو خواهد بود.

یغما گلرویی

تو جمعه منی
بعضی ها شنبه ی آدمند

پر از قرارهای تازه

پر از شروع های دوباره

جدی و عبوس ..

بعضی ها سه شنبه ی آدمند

پر از کارهای نکرده

پر از وعده های عقب افتاده

آشفته و مضطرب ..

بعضی ها پنج شنبه ی آدمند

پر از رهایی و بی خیالی

پر از سبکباری و خوشحالی

آزاد و خوش گذران ..

تو جمعه ی منی

بهترین روز هفته ام ؛

که آفتابش بالا نیامده به غروب می رسد …

حسین وحدانی

فقر و عطر
یک روز از سر بی کاری به بچه‌های کلاس گفتم انشایی بنویسند ،

با این عنوان که :

فقـر بهتـر است یا عطـر ؟

قافیه ساختن از سرگرمی هایم بود.

چند نفری از بچه‌ها نوشتند : فقـر .

از بین علم و ثروت همیشه علم را انتخاب می‌کردند ،

نوشته بودند که :

فقـر خوب است چون چشم و گوش آدم را باز می‌کند و

او را بیـدار نگه می‌دارد ولی عطـر آدم را بیهوش و مدهوش می‌کند.

عادت کرده بودند مجیـز فقـر را بگویند چون نصیبشان شده بود

فقط یکی از بچه‌ها نوشته بود : عطـر .

انشایش را هنوز هم دارم . جالب بود ؛ نوشته بود :

عطـر حس‌های آدم را

بیـدار می‌کند که فقـر آن‌ ها را خاموش کرده است …

برگرفته از کتاب “رؤیای تبت” | فریبا وفی

وقت کم است ..
چقدر هفتاد ٬ هشتاد سال کم است برای دیدن تمام دنیا

برای بودن با تمام مردم دنیا

چقدر حیف است که من می میرم و

غواصی در عمق اقیانوس ها را تجربه نمی کنم

می میرم و حداقل یکبار زمین را از روی کره ماه نمی بینم!!

دلم می خواست چند کلیسا ،معبد و مسجد بزرگ جهان را می دیدم

و دلم می خواست یکبار هم که شده از ارتفاعی بلند پرواز می کردم

دلم می خواست های من زیاداند٬

بلنداند٫

طولانی اند٫

اما مهم ترین دلم می خواست های من این است که:

انسان باشم٬ انسان بمانم و انسان محشور شوم!

چقدر وقت کم است تا وقت دارم باید مهر بورزم ٫

وقت کم است باید خوب باشم

مهربان باشم

و دوست بدارم همهٔ زیبایی ها را!

برایم دعا کن
خدایا …

دریافته ام کسی که می گوید «برایم دعا کن» …

از روی عادت نمی گوید …!

کم آورده است …

دخل و خرجش دیگر با هم نمی خواند …

صبرش تمام شده است …

ولی دردهایش هنوز باقی مانده است …!

مهربانم …!

کاش می دانستی چقدر دردناک است،

شنیدن جمله ی: «برایم دعا کن …»

خدایا کمکش کن …

هنوز هم به معجزه ی کرامتت ایمان دارد …

یارب!

هنگامی که ثروتم دادی، خوشبختی ام را نگیر.

هنگامی که توانایی ام دادی، عقلم را نگیر.

هنگامی که مقامم دادی، تواضعم را نگیر.

آنگاه که تواضعم دادی، عزتم را نگیر.

وقتی قدرتم دادی، عفوم را نگیر.

هنگامی تندرستی ام دادی، ایمانم را نگیر.

و آنگاه که فراموشت کردم، فراموشم مکن …

آمین یا رب العالمین

حال دل
همه چیز بستگی به حال و هوای دلت داره……

حال دلت که خوب باشد

آدمها همه شان دوست داشتنی اند ..

حتی چراغ قرمز هم برایت مکثی دوست داشتنی می شود

که لحظه ای پا از روی پدال برداری و بتوانی فکر کنی به امروزت،

که با دیروزت چقدر فرق داشتی؟!

حال دلت که خوب باشد …

می شوی همبازی بچه ها؛

برای عزیزانت همیشه وقت داری

و یک دنیا مهربانی در چهره ات نهفته است؛

و چقدر لذت دارد که آدم حال دلش خوب باشه ..

چهار حرف
سلام

و چه زیبا و بی ریاست این سلام

انگار تمام ناگفتنی ها را با خود دارد ، تمام حرفها

عشق ها و آرزو و امیدها

همه و همه در این چهار حرف خلاصه شده است

انگار بعد از سلام حرفی برای گفتن و نوشتن نمی ماند

شاید برای همین است که سلام ثواب دارد ، اجر و مزد دارد

نمی دانم ، هر چه هست زیباست ، دلنشین است ،با محبت است

آغاز کلام است و عقده زبان و دل

تمام ناگفته های یک دل غریب ، با گفتن یک سلام تهی می شود ،

سبک می شود و نمی دانم چرا !!!

بگذار من نیز تمام ناگفته های دل عاشقم را با گفتن چند سلام

خالی کنم، تا لااقل مقداری ثواب ببرم ،

سلام …. سلام …. سلام

خیلی حالم بهتر شد

دیوانه دل
دیوانه دلم سنگ به تو عین ثواب است

امید به هشیاری تو نقش برآب است

در کوچه و بازار چنان شهره ی خلقی

نامت همه جا پرسش وهم ختم جواب است

هرلحظه حضور تو چوآهی ست شرر خیز

دردی که قدم های تو لبریز عذاب است

با توست غم بی کسی وحسرت جانکاه

ای دشمن هر دوست چه آیین صواب است

مجنون زتو آموخت غم دربه دری را

کاین گونه به هر وادیه در بند سراب است

ای کاش طبیبی برسد حاذق و عاشق

احوال عمومی دلم سخت خراب است

گه کوه گرفتار غرورست و گهی کاه

گه زهر هلاهل شده گه باده ی ناب است

گفتم که چو دریاست به درگاه تو آرم

آنجا که دل مدعیان در تب و تاب است

امواج حضور تو چو برخاست بلم گفت

این دل به سراپرده ی عاشق حباب است

شعری زیبا از مرتضی برخورداری

یاد ایام
درخم کوچه ای از فصل قدیم

خانه ایست کاهگلی

همه ی خانه پراز خاطره و

به دل گنجه ی آن

اثری هست زعشق

اثر از حس بلور

حس جاری شدن از بال نسیم

قاب عکسی زبهار

شیر مردی زدلیران نبرد

مردی از ساحل عشق

روزگاری این جا

هم صدای مادر

قصه می گفت زعشق

تا که مادر می گفت «چای هم آماده ست»

خنده می زد چو گل یاس سفید

وسر آغاز گپی مستانه

آری آن روز گذشت

و جوان رفت و دگر باز نگشت

و چه غمگین امروز

اثری نیست زآن شیر جوان

همه مرغان مهاجر با عشق

پرکشیدند به پاییزو بهار

آری آن روز گذشت

دیگر از خنده ی مادر اثری نیست و او

آرزویی دارد

استکانی پر چای

وگپی مستانه